Loading...
Lees andere verhalen

Ellen

Eigenaresse van een kapsalon - 48 jaar
“Ik voelde me nutteloos, op verjaardagen praatte ik er een beetje omheen. Het liefst bleef ik thuis.”

Werk en verslaving

“Mijn man is vorig jaar plotsklaps overleden. Ik mis ‘m elke dag. 20 jaar lang hebben we lief en leed gedeeld. Ook best veel leed als ik eerlijk ben. Hij werkte hard en was heel succesvol maar we zagen elkaar veel te weinig. Toen de kinderen nog jong waren zorgde ik voor ze en later begon ik een kapsalon die heel goed liep. Mijn man ging met pensioen en we wilden dolgraag de tijd die we samen nooit gehad hebben inhalen. We hadden al een reisje geboekt en toen overleed hij. Het was alsof mijn benen onder me weg werden geslagen. Ik kon het niet accepteren en begon steeds meer te drinken om maar niks te voelen. Op een gegeven moment stond ik ’s ochtend al in mijn pyjama te drinken. En het kon me eigenlijk niks schelen, dat was nog het gekste”.

Het was zo moeilijk om verdriet te voelen en te uiten.

“Mijn kinderen spraken wel met me maar ik luisterde niet. Ze zagen hoe ik steeds minder ging functioneren en ze vertelden later dat ze me gewoon niet meer herkenden. Dat heeft me veel verdriet gedaan als moeder, dat je eigen kinderen je niet meer herkennen. Ik ben opgevoed met ‘flink zijn en aanpakken’ dus het was heel moeilijk voor me om mijn verdriet te voelen en te tonen. Dat had ik gewoon nooit geleerd, om zo’n groot verdriet te verwerken. Nou ja, wie leert dat wel. Dat leer je pas als het je overkomt. Door de behandeling in de kliniek heb ik geleerd mezelf aardig te vinden, ook als ik huil. Bij vaktherapie heb ik een herinneringsdoos gemaakt, om al mijn liefde en verdriet voor mijn man een plekje te geven. Dat lijkt een simpel truckje maar het werkte heel goed bij mij. Om mijn verdriet zo bijna tastbaar te maken. Ook heb ik bij terugvalpreventie geleerd om met moeilijke momenten om te gaan, zodat ik niet meteen weer de drank op zoek als redmiddel. Ik kan mijn schuldgevoel en schaamte eindelijk laten gaan. In de kliniek merk je dat er veel mensen zijn die net zo worstelen met eenzaamheid en drankgebruik. Die verhalen hebben me geholpen om mijn eigen gedrag beter te gaan begrijpen. En in de kliniek werd ik zo goed verzorgd, er lag de hele tijd een arm om mijn schouder en dat heb je nodig op zo’n moment. Ik ben daar nooit veroordeeld en kon mijn schaamte en schuldgevoel volledig laten gaan. Dat voelde als een soort bevrijding. Om naar de kliniek RoderSana te komen moest ik een hele grote drempel over, maar ik kan nu zeggen dat het de beste stap van mijn leven is geweest.”

De verhalen zijn gebaseerd op onze dagelijkse praktijk. Om privacy-redenen zijn de namen en portretten gefingeerd.

Verslavingszorg

Ongeveer 10% van de Nederlandse beroepsbevolking kampt met verslavingsproblemen. Het grootste deel van deze groep blijft in het begin van de verslaving gewoon aan het werk. Na verloop van tijd lukt werken niet meer behoorlijk en leidt het tot verzuim. Voor werkgevers is het vaak lastig deze verslavingsproblemen te signaleren. De professionals van Zorg van de Zaak zijn getraind in het onderkennen én begeleiden van de problematiek rondom verslavingen, zodat elke vorm van verslaving duurzaam onder controle kan worden gehouden.

Lees verder
Download hier onze whitepaper over 'werk en verslaving'.